Όσοι ζωντανοί ας παλέψουν…Εθνικισμός ή εκφυλισμός…

0 322

Είναι γενικώς αποδεκτό και έχει αποδειχθεί με κάθε τρόπο, ότι εδώ και πολλά χρόνια στην πατρίδα μας τίποτε δεν πηγαίνει καλά. Δεν παρατηρείται καμία πρόοδος σε κανένα τομέα. Δεν υπάρχουν πράγματα, πρόσωπα ή καταστάσεις για τις οποίες ο Έλληνας να έχει να περηφανεύεται, να χαίρεται ή έστω να ελπίζει για το μέλλον του. Μονάχα η επίκληση ενός πραγματικά ένδοξου παρελθόντος, μιας μακραίωνης ιστορίας ενός λαού, που βρίθει αμέτρητων επιτευγμάτων, επών, άθλων, νικών, προσωπικοτήτων ακόμη και θαυμάτων.
Ωστόσο αυτό το «εμείς οι Έλληνες που κάποτε…» ηχεί όλο και πιο κουραστικά στα αυτιά μας. Διότι όλοι ξέρουμε, ότι μεταξύ ημών των νεοελλήνων και των προγόνων μας λίγα κοινά υπάρχουν
Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε να υπάρξουν; Είναι αλήθεια πως έπειτα από δεκαετίες διαρκούς διαβρώσεως της ελληνικής κοινωνίας λίγα – ίσως και τίποτε – έχουν απομείνει από εκείνο τον λαό όπως τον περιγράφει ο Όμηρος, από εκείνον τον σπουδαίο λαό που μπορεί να φιλοσοφεί, να ασχολείται με τις επιστήμες και τις τέχνες κατά τρόπο μοναδικό, ενώ ταυτόχρονα φυλάττει Θερμοπύλες και διαλύει στις Πλαταιές τις ορδές των βαρβάρων, που γεννά και Λεωνίδες και Μιλτιάδηδες, και Σωκράτηδες και Πλάτωνες, Αριστοτέληδες και Μεγάλους Αλεξάνδρους, Πλήθωνες Γεμιστούς και Κωνσταντίνους Παλαιολόγους.
Τι απέμεινε τελικά από εκείνο τον θαυμαστό λαό των πολεμιστών και των φιλοσόφων; Ερείπια, αγάλματα και αναμνήσεις. Γνωρίζουμε βέβαια ότι η ταυτότητα μας, η εθνική και πολιτιστική μας κληρονομιά ακόμη και η ιστορική μας συνείδηση και μνήμη βάλλονται συστηματικώς εδώ και δεκαετίες.

Αυτό το ξενόφερτο κατεστημένο, πολιτικό και πνευματικό, μαρξιστικό και φιλελεύθερο, έχει καταφέρει να αλώσει την ψυχή και τη συνείδηση του Έλληνα και να τον αποπροσανατολίσει πλήρως από τον ιστορικό του προορισμό, καθώς και να μετατρέψει έναν λαό που πριν από λίγα χρόνια υπεράσπιζε τις προγονικές εστίες κατά τρόπο μοναδικά ηρωικό στην κατεχόμενη Ιωνία, στα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου και στην μαρτυρική Μεγαλόνησο, σε μια άμορφη μάζα θνησιγενών ανθρώπων, χωρίς ιδεώδη, αξίες και ταυτότητα. Μια άθλια μάζα βολεψάκηδων, παρτάκηδων, καταναλωτών και υλιστών. Ένα παχύ σύννεφο σήψης και παρακμής σκιάζει την πατρίδα μας, η οποία πλέον βρίσκεται προ του τέλματός της, ενώπιον του βιολογικού και πνευματικού της θανάτου.
Το μόνο ενθαρρυντικό μέσα σ’ αυτή την πρωτοφανή για τον Ελληνισμό κρίση, είναι ότι κάποια παιδία, όλο και περισσότερα, μικρά και μεγάλα, επιθυμούν την αντίδραση και την αντίσταση, σε όλα αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα, που ενστικτωδώς και συνάμα βαθιά ενσυνείδητα αγάπησαν, και το κάνουν πράξη.

Το καθήκον των Ελλήνων πατριωτών

Είναι οι Έλληνες Εθνικιστές. Και ο μόνος σημαντικός εχθρός τους δεν είναι ούτε το σύστημα εξουσίας, ούτε οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, ούτε οι αντικειμενικές δυσκολίες και οι αντίξοες συνθήκες στον αγώνα τους.
Αυτά τα ξέρουν, τα έχουν αντιληφθεί, τα έχουν καταλάβει .Όλα αυτά συνθέτουν τον φανερό εχθρό που μπορεί να αντιμετωπιστεί.
Πολύ πιο δύσκολος εχθρός για τους εθνικιστές είναι ο ίδιος ο κακός τους εαυτός.
Είναι τα λάθη τους, οι αδυναμίες και ο φόβος, που τους κρατούν δέσμιους σε καταστάσεις και επιλογές βλαβερές για το κίνημα.
Ας παλέψουμε ενάντια σε όλα αυτά που μας κρατούν εγκλωβισμένους, που μας κρατούν πίσω και αποτρέπουν την επικράτηση των ιδεών μας.
Ας μην καταριόμαστε και ας μην κατηγορούμε τον οπωσδήποτε υπεύθυνο λαό μας-του οποίου άλλωστε ζωτικό κομμάτι αποτελούμε-, γιατί λαό δεν μπορούμε να αλλάξουμε, αυτόν καλούμαστε να ξυπνήσουμε από τον χρόνιο λήθαργό του και να τον κινητοποιήσουμε σε μια κατεύθυνση αυθεντική ελληνική.
Να δείξουμε στους συμπατριώτες μας τον δρόμο του ελληνικού εθνικισμού, τον δρόμο που θα μας οδηγήσει μακριά από τα εθνικά μας αδιέξοδα.
Ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, στον διεθνισμό, στον επιχειρούμενο κοινωνικό εκφυλισμό, στην εντεινόμενη μανία για καταναλωτισμό και τον υλιστικό τρόπο ζωής, επιλέγουμε τον δρόμο που μας υπαγορεύει η εθνική μας ψυχή.
Ένα δρόμο δύσβατο, μα με άγριες ομορφιές. Έναν δρόμο αγωνιστικό, όπου θα κυριαρχεί η προσπάθεια να φανούμε αντάξιοι του ιστορικού μας προορισμού.
Δρόμος, όπου η ύλη θα υποτάσσεται στο πνεύμα, η οικονομία δεν θα κινεί την πολιτική και τις ζωές μας, έναν δρόμο αρετής, τιμής και αξιοπρέπειας.
Ας βαδίσουμε στα βήματα των προγόνων μας και ας αγωνιστούμε για ένα εθνικό μέλλον αντάξιο των ονείρων μας, των οραμάτων και των πεπρωμένων της φυλής μας.
Σε αυτόν τον δρόμο χωράνε όλοι όσοι επιθυμούν να αντισταθούν, να πολεμήσουν ενάντια στην σημερινή εθνοδιαλυτική τάξη πραγμάτων. Όσοι ζωντανοί ας πάρουν αυτόν τον αληθινό δρόμο ζωής και πολέμου. Αλλιώς ας σαπίσουν εκεί που είναι. 

Φώτης Κρ.

Source http://www.elkosmos.gr

Leave A Reply

Your email address will not be published.

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More